W Czernej pod Krzeszowicami znajduje się barokowy kościół p.w. św. Eliasza oraz klasztor Karmelitów Bosych. Kompleks znajduje się w Dolinie Eliaszówki i niemal z wszystkich stron otacza go leśny rezerwat przyrody. Usytuowany jest na stoku wzgórza o wysokości 430 m n.p.m., porośniętego lasem, który skrywa pozostałości po dawnych zabudowaniach klasztornych.

Specyfiką klasztoru Karmelitów są pustelnie, czyli eremy. W Czernej znajdują się ruiny kilku z nich. W dawnej pustelni św. Agnieszki urządzono pomnik Milenium Chrztu Polski. Ciekawostką klasztoru jest tzw. Most Diabelski. Obecnie można oglądać jego tajemniczą ruinę. Zadziwia nawet dzisiaj swoimi rozmiarami. Jego arkady wzniesione z kamienia miały łącznie 120 m długości i do 18 m wysokości. Przerzucony nad niewielką rzeką Eliaszówką, łączył przeciwległe stoki wzgórz, na których znajdowały się pustelnie karmelitów. Ta wielka konstrukcja, wzniesiona w czasach, gdy w Polsce murowane mosty można było zliczyć na palcach rąk, służyła wyłącznie pustelnikom. Od końca XIX w. obiekt pozostaje piękną, romantyczną ruiną.

Kościół św. Eliasza jest miejscem kultu Matki Boskiej Szkaplerznej i św. Rafała Kalinowskiego. Wzniesiony na planie krzyża łacińskiego w stylu wczesnobarokowym, zdobiony jest czarnym marmurem dębnickim. Z tego materiału wykonane są m.in. ołtarze, posadzka i świeczniki oraz portal, prowadzący do kościoła.

W ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający św. Eliasza. W ołtarzu bocznym umieszczony jest otoczony czcią obraz Matki Boskiej Szkaplerznej z XVII wieku o wymiarach 208x107 cm. Obraz został koronowany koronami papieskimi w 1988 roku.

Przed kościołem znajduje się plac oraz źródełko w kształcie serca z rzeźbą kruka. Na zboczu wzgórza, wznoszącym się przed kościołem, usytuowany jest ołtarz polowy, a nad nim punkt widokowy.

Klasztor Karmelitów Bosych w Czernej został ufundowany w 1629 roku przez Agnieszkę z Tęczyńskich Firlejową (1578-1644), wojewodzinę krakowską. Po skończeniu prac mających na celu przystosowanie wzgórza pod budowę, dnia 19 marca 1629 r., uroczyście poświęcono kamień węgielny. Dnia 28 września 1633 r., ku wielkiej radości fundatorki, rozpoczęto życie eremickie. Niebawem jednak z powodu dalszej budowy musiano przerwać regularne życie.

Klasztorny kościół św. Eliasza konsekrowano w 1644 roku. Aż do 1805 klasztor był pustelnią i wierni nie mieli do niego wstępu.

W 1640 r. konsekrowano kościół pod wezwaniem św. Proroka Eliasza. Wkrótce po tym wybudowano mur zamykający klauzurę i 12 eremitarzy.

Furta czynna jest codziennie od 8.00 do 12.00 i od 14.00 do 18.00