Stare Miasto w Krakowie

jest najstarszym obszarem miasta. Jego centrum stanowi Rynek Główny. Stare Miasto razem ze wzgórzem wawelskim oraz zabytkami Kazimierza zostało zapisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1978 roku.

Głównymi zabytkami krakowskiego Starego Miasta, codziennie tłumnie odwiedzanymi przez tysiące turystów z Polski i całego świata, są znajdujące się na Rynku: Kościół Mariacki, Sukiennice i wieża ratuszowa, oraz pozostałości murów obronnych – Brama Floriańska i Barbakan, kamienice i pomnik Adama Mickiewicza. Stoi tu także wieża ratuszowa, z której codziennie, co godzinę rozbrzmiewa hejnał z wieży Mariackiej.

Stare Miasto otoczone jest pasem zieleni – Plantami, powstałym na miejscu dawnej fosy obronnej, otaczającej stare mury miejskie.

Krakowski Rynek Główny to jeden z największych placów w Europie. Ma kształt kwadratu o wymiarach 200 m x 200 m.

Tak jak dzieje się to w wielu miastach na świecie, Rynek Główny to centrum kulturalno-rozrywkowe tego regionu. Znajduje się tu mnóstwo kawiarni, restauracji, pubów i klubów mieszczących się okolicznych kamienicach. Najsłynniejsze lokale to min. restauracja "Wierzynek", klub "Pod Jaszczurami" oraz piwnice "Pałacu pod Baranami". Odbywają się tu liczne imprezy kulturalne, koncerty i wystawy.

Ponadto, na placu w centrum miasta można znaleźć swoistą pamiątkę po wielu słynnych ludziach i ważnych wydarzeniach. Znajdują się tu tablice poświęcone przysiędze Tadeusza Kościuszki z 1794 r., hołdowi pruskiemu z 1525 r. i wspominające remont rynku z 1964 r.

Słynne miejsca, których nie można pominąć, będąc  na krakowskim Rynku to:

• Wierzynek – restauracja na Rynku Głównym, której nazwa nawiązuje do postaci mieszczanina Mikołaja Wierzynka i wydanej przez niego w XIV wieku uczty;
• Jama Michalika – kawiarnia artystyczna o ponad stuletnich tradycjach literackich. Tu powstał Kabaret Zielony Balonik oraz narodził się Duch Młodej Polski;
• Piwnica pod Baranami – kabaret tworzony przez krakowskich artystów;
• Pod Jaszczurami – klub studencki, będący legendą akademickiego ruchu kulturalnego. Stanowi popularne miejsce spotkań środowiska akademickiego Krakowa.

Stare Miasto w Krakowie

Pierwsze wzmianki o istnieniu Krakowa pochodzą z II połowy IX w. Z końcem X w. włączono Kraków do państwa polskiego, rządzonego przez władców z dynastii Piastów. W roku 1000 powstało tutaj biskupstwo i niebawem na wiele stuleci Kraków stał się siedzibą polskich władców. Ówczesne miasto swoimi granicami obejmowało dzisiejsze Stare Miasto, a więc historia Krakowa to równocześnie historia tej dzielnicy. Rynek Główny powstał podczas lokacji miasta na prawie magdeburskim w 1257 r. Przechowywano tu insygnia królewskie, a we wczesnym średniowieczu powstała szkoła katedralna.

Objęcie tronu w 1380 r. przez księcia litewskiego Władysława Jagiełłę i jego żonę królową Jadwigę przyczyniło się, do faktu, że  Kraków stał się stolicą rozległej monarchii. To sprzyjało jego rozwojowi kulturalnemu. Tu tworzyli też wielcy artyści. Taki klimat wokół tego miasta żyje do dziś.

Dla krakowskiego Starego Miasta, epoka renesansu to okres największego rozkwitu. Wówczas została przebudowana katedra na Wawelu na styl renesansu włoskiego. Prace wykonywane były przez artystów sprowadzonych specjalnie z tego powodu z Włoch przez Bone Sforzę, takich, jak m.in. Bartłomiej Berecci, Franciszek Florentczyk, Giovanni Maria Padovano, Santi Gucci. Bardzo charakterystyczną, renesansową częścią Starego Miasta jest ul. Kanonicza.

Wiek XVII rozpoczyna epokę baroku. Mecenasem kultury stał się wtedy król Zygmunt III Waza. Dzięki niemu działał tu architekt Giovanni Trevano, który przebudował w stylu barokowym kościół św. Piotra i Pawła. Stare Miasto zostało dwa razy niszczone przez Szwedów. Natomiast z końcem XVII wieku wzniesiono kolegiatę akademicką świętej Anny.

Jednak ze śmiercią ostatniego Jagiellona życie polityczne zaczęło się przenosić do Warszawy. Kraków zaczynał słabnąć w swojej sile i świetności. Mimo nieformalnej utraty stołeczności przez Kraków na początku XVII wieku, Rynek pozostał do końca nowożytności atrakcyjnym miejscem osiedlania się rodów magnackich.

W okresie międzywojennym nasiliły się tendencje modernizacyjne, wkroczyła zabudowa awangardowa.

W czasie okupacji niemieckiej w latach 1939-1945 zniszczono znajdujący się tu pomnik Mickiewicza, zbudowano podziemne zbiorniki przeciwpożarowe.

W pierwszej dekadzie Polski Ludowej wygląd Rynku nie zmieniał się. W 1952 roku zlikwidowano trakcję tramwajową, a w 1955 odbudowano pomnik Mickiewicza.

Nie oszczędziły go wojny, które przechodziły przez nasz kraj i liczne zawirowania polityczne. Jednak kompleks architektoniczny Starego Miasta przetrwał wszystkie te kataklizmy przeszłości i zachował niezmieniony układ od czasów średniowiecza. Co najważniejsze udało się także utrzymać niepowtarzalny klimat tego miejsca.