Kraina Wielkich Jezior Mazurskich leży w północnej Polsce. Jej powierzchnia wynosi 1732 km², z czego 486 km² zajmują jeziora. Wodne akweny stanowią największą atrakcję turystyczną Krainy Wielkich Jezior. Znajduje się tu największe w Polsce jezioro Śniardwy (113,8 km²), Mamry (105 km²), oraz Niegocin, Orzysz, Jagodne, Tałty. Dzięki temu teren ten określa się jako szczególnie bogaty we wspaniałe warunki turystyczno-przyrodnicze. Obszar w większości pokryty jest lasem, urozmaicony wieloma wałami morenowymi. W tym regionie występuje aż 114 rezerwatów przyrody, w tym Mazurski Park Krajobrazowy. Głównymi ośrodkami są: Giżycko, Mikołajki, Pisz, Węgorzewo.

Ważną rolę w gospodarce regionu odgrywa rybołówstwo. Jednocześnie bogactwo i różnorodność jezior, rzek, strumieni oraz sieci kanałów, łączących jeziora, stwarzają tu idealne warunki do uprawiania turystyki kajakowej oraz żeglarstwa.

Ponadto Kraina Wielkich Jezior Mazurskich to obszar wyjątkowy, zarówno w skali całego kraju, jak i Europy pod względem bogactwa walorów przyrodniczych i historycznych zabytków. Miłośnicy świata fauny i flory nie poczują się pokrzywdzeni i docenią licznie tu występujące i rzadko spotykane gatunki ptaków, gadów, płazów, ryb oraz ssaków. Wielkie Jeziora Mazurskie słyną z niezliczonych siedlisk rzadkich ptaków. Można obserwować m.in. uważanego za symbol Mazur kormorana, perkoza dwuczubego, łyskę, czaplę oraz łabędzia niemego, najliczniej gniazdującego na jeziorze Łuknajno. Żyje tu również rzadki bocian czarny, kania czarna, orzeł przedni i bielik. Wędrowcy spotykają na swojej drodze wydrę, bobra, żółwia błotnego, łosia oraz wiele gatunków nietoperzy i kolorowych ważek. Szczególną atrakcją, na przełomie września i października, są rykowiska jeleni.

W Krainie Wielkich Jezior Mazurskich, dominuje krajobraz młodoglacjalny, który został ukształtowany w neogenie. Na obecnie przez turystów podziwianą rzeźbę terenu, największy wpływ miała ostatnia faza zlodowacenia bałtyckiego, która zakończyła się około 10 tysięcy lat temu. Wtedy topniejący i cofający się lądolód usypywał na swojej drodze położone równoleżnikowo ciągi wzgórz morenowych. Zbudowane one są z glin, żwirów i głazów, czyli wszystko to, co cofający lądolód zabierał ze sobą. W tak powstałych zagłębieniach, między wyniesieniami, masowo pozostawały wielkie bryły martwego lodu, które wytapiając się pozostawiły tzw. misy wytopiskowe. Ponadto płynące pod lodem rzeki wypłukiwały głębokie rynny. Wszystko to dało początek dzisiejszym jeziorom mazurskim, połączonym systemem kanałów.