Stare Miasto

to z punktu historycznego najstarsza część Lublina. Od 23 lutego 2006 roku posiada także status dzielnicy administracyjnej miasta. W swoim kształcie, obok głównego Rynku i okolicznej zabudowy, obejmuje również ogródki działkowe „Podzamcze” po wschodniej stronie al. Unii Lubelskiej.

Wstępu na lubelskie Stare Miasto strzegą Brama Krakowska, Brama Grodzka i Rybna. Ta pierwsza to brama wjazdowa na Stare Miasto, pozostałość murów obronnych z XIV wieku i jeden z najlepiej rozpoznawalnych symboli grodu. Dalej wkraczamy na staromiejski rynek – godny szczerego podziwu stanowi przykład najpiękniejszych barokowych rynków w Polsce. Tu, nad całością dominuje neogotycka wieża-dzwonnica Trynitarska. Jest ona najwyższym zabytkowym punktem wysokościowym Lublina. Z platformy widokowej, na wysokości 40 metrów roztacza się rozległa panorama miasta. W swojej wycieczce po mieście nie można pominąć Placu Łokietka. Jest to centralne miejsce Lublina, łączące Stare Miasto z ulicami: Królewską, Krakowskim Przedmieściem i Lubartowską. Na jego obrzeżu stoi Brama Krakowska i Nowy Ratusz.

Miłośników sztuki, szczególnie teatralnej, zaprasza Teatr Stary. Oprócz tradycyjnej roli spełnia on funkcję ogromnej wartości zabytku – jest to najstarszy obiekt teatralny w Polsce. W tym XIX-wiecznym budynku, w granicach Starego Miasta, początkowo mieściły się lubelska scena dramatyczna i operowa, w XIX wieku grywano na niej opery Rossiniego, Mozarta, Webera, a w XX wieku znalazło się tu także kino. Obecnie ten bezcenny zabytek podlega gruntownej renowacji. Budynek został wpisany na listę 100 Najbardziej Zagrożonych Obiektów Światowej Straży Zabytków, programu Światowego Funduszu Zabytków (WMF).

Na ulicach Starego Miasta panuje atmosfera sprzed wieków. Do naszych czasów przetrwało dziesiątki, lub setki zabytków w prawie całkowicie niezmienionym kształcie. Np. Kamienica przy ul. Grodzkiej, Złotej.

Wakacje w Lublinie to ciekawy pomysł. Tym bardziej, że oprócz urzekającego Starego Miasta warto zwiedzić tu m.in.:

• Kościół Bernardynek - obecnie kościół Jezuitów, dawniej Bernardynek. Budowę rozpoczęto w 1636 r. wznosząc jednocześnie klasztor.
• Archikatedra - pierwotnie kościół jezuitów, zbudowany w latach 1586-1604, jeden z najstarszych barokowych kościołów poza Włochami, pierwszy rozpoczęty kościół barokowy w Polsce.
• Kościół dominikanów pw. św. Stanisława - zbudowany w XIV wieku. Wyposażenie w większości z II. połowy XVIII wieku. Przy kościele znajduje się jedenaście kaplic, z których najważniejsze to: kaplica Firlejów. Papież Paweł VI nadał kościołowi dominikanów tytuł i przywileje bazyliki mniejszej.

Lublin

nazywany jest stolicą wschodniej Polski – jest największym i najprężniej rozwijającym się miastem po tej stronie Wisły. Bogata historia oraz położenie znalazły swoje odbicie w różnorodnej architekturze, topografii, a także wpłynęły na jego rozwój społeczno-kulturowy.

Początki osadnictwa na terenie Lublina sięgają VI wieku. Jednak miejskie charakterystyczne osady należy wiązać z XI stuleciem i osiedlem o nazwie Czwartek (nazwa wzgórza pochodzi od odbywających się w czwartki jarmarków). I to miało kolosalny, jak się później okazało, wpływ na kontakty handlowe na tym terytorium, które później rzutowały na oblicze i rozwój miasta.

Prawa miejskie na prawie magdeburskim, Lublin uzyskał prawdopodobnie jeszcze za czasów Bolesława Wstydliwego około 1257 roku. Jednak akt ten zaginął, a Lublin ponownie uzyskał prawa miejskie za panowania Władysława I Łokietka 15 sierpnia 1317 roku.

Czasy zygmuntowskie to złoty wiek dla Lublina, który uczynił z miasta jeden z największych ośrodków międzynarodowego handlu. Od 1448 roku, aż do końca XVI wieku w Lublinie czas upływał od jednego do kolejnego wielkiego jarmarku, odbywających się o każdej porze roku.
Głównym miejscem jarmarków był początkowo Rynek, później zaś okolice Bramy Krakowskiej i kościoła Dominikanów oraz Plac Rybny. Przedmiotem handlowych transakcji było niemalże wszystko – począwszy od produktów żywnościowych przez narzędzia, po akcesoria łowieckie.
Pod koniec XVI wieku znaczenie jarmarków lubelskich zaczęło maleć. Wraz z nim rozpoczął się to jeden z cięższych okresów dla Lublina - zabory. W tym okresie nastąpiło znaczne zubożenie mieszkańców, represje, przemysł i handel podupadły, a cenzura skutecznie hamowała rozwój życia kulturalnego. Ożywienie przyniosły dopiero lata 60.

II wojna światowa nie szczędziła polskich miast. Tak też było z Lublinem. Okupacja, gestapo, budowa obozów zagłady dla Żydów niszczyły wszelkie oznaki państwowości i człowieczeństwa. Jednak mieszkańcy Lublina nie poddawali się i od początku II wojny światowej miasto było ważnym ośrodkiem dla tworzenia się struktur ruchu oporu.